Net bekomen van een leuk weekendje met als uitschieter op zaterdag: SPEEDFEST 2 in Eindhoven (Rock City!). Een schitterend indoor festival georganiseerd door de mannen van de eerder in deze blog vernoemde en gelinkte Peter Pan Speedrock.
The Gecko Brothers kregen de eervolle taak om de spits af te bijten en dit midden in de namiddag (15u), nog niet echt het uur waarop de verwachte creaturen uit hun kist of rioolputje kruipen, nietwaar. Toch deden ze dat lang niet slecht, al moesten ze tussen elk nummer wel even vermelden dat ‘opening this festival is a dirty job, but someone has to do it’.
Na hen was het de beurt aan The Goods. Dit tienerbandje te vergelijken met het vroegere Hanson (u allen bekend), maar dan op het slechte pad gebracht door de sound van o.a Peter Pan Speedrock, Motörhead en de meer recente rockhitaussies van Wolfmother. Lang niet slecht, we zullen zeker nog van deze knapen horen (als we dan nog lang niet doof zijn van al dat lawaai!).
De bands volgden mekaar in een hoog tempo op, mede door de fabriekshal (van Philips uiteraard, we zijn in Eindhoven) in 2 zalen op te splitsen. Eens de ene band gedaan heeft met spelen, begint de andere op het tegenovergelegen podium. Zeer fijn voor de podiumcrew: mensen staan niet gedurende de switchover (instrumenten van de ene band afladen en van de nieuwe band opladen) naar jou te kijken en te roepen (want ze willen steeds bisnummers, maar op festivals is daar geen tijd voor), je hebt ook een volledig set de tijd om de switch te doen, kortom zeer strak georganiseerd.
Nu tijd voor The Accidents, de Zweedse punkrockers afkomstig uit Örebro. Geen flauw idee waar dat ergens ligt, maar klinkt wel leuk. Vermoed dat het Eurebreu wordt uitgesproken. Tot zover mijn binnenpretje. The Accidents brachten straight-on punkrock en ik moest me soms inhouden om na het beëndigen van een nummer niet luid: One, two, three, four te gaan roepen of een kleine Gabba Gabba Hey in te zetten. Leuk en amusant setje dus.
Daarna eventjes de zaal oversteken, om Backfire! mee te pikken. Ik zag deze band jaren terug al enkele keren toen de hardcore nog helemaal in was en was dus benieuwd hoe deze band het er nu nog vanaf bracht. Echt strakke set met veel energie, agressie en meebrulmomenten. Deze band bracht me even terug naar kroezelige zaaltjes en kleine hardcorefeestjes in lokale parochiezalen (zoals de Nova in Eke, hehe).
Van Nine Pound Hammer niet echt veel onthouden, behalve dat die kabouter met zijn petje me bekend voorkwam, enige research leerde me dat die man vorig jaar op het podium van Speedfest 1 stond met zijn andere band Nashville Pussy. Niet echt mijn ding, maar ze pasten wel in deze line-up.
Na deze band kwamen de grote namen eraan, te beginnen met The Dwarves. Deze knotsgekke en volgens hun bio meest onbegrepen band ter wereld, ging er stevig tegenaan. Al zullen de meeste punks meer terugdenken aan de blote kont van de gitarist, dan aan de kwaliteitsvolle set die deze Amerikanen speelden. Leuk, wel maar voor eventjes.
Na deze (toch wel groot uitgevallen) dwergen was het tijd voor de Duitse varkens van Mad Sin, letterlijk want zanger Koefte is volgens mij een verkeerd gelopen reïncarnatie van dit dier. Ik zag deze band een aantal maand geleden in de Vooruit in Gent, maar daar gaven ze zich toch geen 100%. Op Speedfest daarentegen kon er wel wat extra energie vanaf. Zwetend als een rund (tja, ben er nog niet helemaal uit) zweepte hij het publiek op. Zeer fijne set met nummers uit de oude doos en vuurwerk!
Over Peter Pan Speedrock heb ik het al gehad, maar toch blijven deze mannen verbazen. Het maakt hen precies niet uit of ze voor een zaaltje van 40 man of voor een bomvolle zaal van (ik schat) 5000 man te spelen. Het gaat altijd vooruit en ze spelen altijd dat tikkeltje te luid. Echt goeie set met een overzicht van de hitjes voor de fans.
Als laatste band (voor ons dan) kwam Madball. Voor deze band had ik echt de trip naar Nederland over. Hardcore-heroes uit de goeie oude tijd. Deze oudgedienden van de New Yorkse Hardcore scene blijven scoren. Harde songs met teksten vol maatschappijkritiek, bindteksten met veel moraal zoals we dat van hen gewoon zijn. Respect voor deze mannen, en zij ook voor ons!
Daarna de auto in voor de trip terug om na een negatieve (eigenlijk positieve voor mij) alcoholtest met een verschrikkelijke ruis in de oren en een pijnlijke nek (headbangen) in bed te vallen.
Alle eer naar de organisatie van dit evenement: zo een hoop medewerkers, veiligheidsmensen, techniekers, … en dit allemaal in een gewone fabriekshal. Echt chapeau (hoed af voor de Nederlanders)!
Misschien enig minpuntje: leer je medewerkers een beetje basis Vlaams: pintje ipv biertje, fruitsap ipv zudorans, Jupiler ipv Heineken!
